Derk Anne (20) is een zendelingskind en in een christelijke wereld opgegroeid. Het geloof is heel erg belangrijk voor hem. Toen hij ruim een jaar geleden tot de ontdekking kwam dat hij op jongens viel, kwam dat als een grote schok. Derk Anne wist absoluut niet wat hij hiermee aan moest in combinatie met zijn geloof. Hij stortte in en hij werd achtervolgd door de vraag of hij ooit wel een relatie zou mogen hebben. Inmiddels gaat het beter en weten zijn beste vrienden en ouders dat hij op jongens valt. Maar zijn christelijke studentenvereniging en (belangrijker nog) zijn opa en oma, weten nog van niets.
Naar aanleiding van jullie reportage vorige week graag een korte reactie. Persoonlijk vind ik jullie houding (grootouders en vrienden van Derk Anne) vrij kortzichtig en hypocriet. Worden ware christenen niet verondersteld iedereen lief te hebben en te aanvaarden zoals hij/zij is? Zie: De Bijbel cfr Jezus. Ik vind het heel jammer dat jullie Derk Anne wel nog graag zien en zijn geaardheid "aanvaarden", echter aan de andere kant staan jullie niet open voor een eventuele relatie met een man. Wordt hier niet met twee maten en twee gewichten gewogen? Als je werkelijk aanvaardt dat iemand homo is, dan moet je mijn inziens verder kijken dan je neus lang is en ook aanvaarden dat Derk Anne niet zomaar homo is, maar dat hier ook een relatie kan uit voortvloeien met een man. Vele groeten.
Hoi allemaal. Wat heeft deze uitzending me aangegrepen. Hoe helder en duidelijk werd in beeld gebracht dat deze jongen verscheurd wordt tussen zijn familie / vrienden en zijn eigen gevoel. Ik wist niet dat de kerk in die mate in staat was om volwassen mensen ertoe te brengen dat ze hun eigen kind of kleinkind in dergelijke verscheurdheid kunnen brengen. Wat heb je voor leven als je niet jezelf kunt zijn? Want bij jezelf zijn hoort ook: samenzijn met de partner waar je gelukkig mee wordt. Hoe is het toch mogelijk dat mensen in 1 zin kunnen zeggen iemand te accepteren maar niet als hij een relatie met een man begint? Denken die mensen dan echt dat ze iemand aan het accepteren / respecteren zijn? Het leek er wel op en dat heeft me diep geraakt. Hoe groot is de groep mensen in Nederland die op die manier over hun eigen kinderen / familie denkt? Hoeveel homo´s zijn er die op deze wijze in, tsja hoe moet je dat zeggen, in nood komen? Ik hoorde laatst op de radio dat de homobeweging zijn deel wel heeft behaald qua gelijkheid. Maar als ik deze uitzending zie dan vermoed ik dat de worsteling waar Derk Anne mee zit op grotere schaal voorkomt.
Kunnen deze mensen alleen zichzelf zijn door te breken met mensen die er net zo tegenaankijken als de opa en oma in het filmpje? Dat is toch geen redelijke optie voor iemand? Wie weet waar de sleutel ligt en wat ervoor nodig is om op te komen voor homo´s in het kerkelijke milieu? Daar is nog een hoop te verbeteren om het eenvoudige levensgeluk veilig te stellen. Ik zal er zelf een discussie over beginnen als ik ermee in aanraking kom. Voor iedereen die hiermee zit: ik wens je alle goeds.
Beste Derk Anne,
Ik heb zojuist de aflevering over jouw coming out op internet bekeken. Ik wil allereerst zeggen dat ik het heel erg dapper (en niet meer dan terecht vind) dat je je ware aard hebt laten zien aan je vrienden en familie.
Misschien is dit al tegen je gezegd in eerdere reacties, maar wat ik onbegrijpelijk vind zijn bepaalde reacties uit jouw omgeving. Wat voor geloof je nu wel of niet aanhangt, een ander mag nooit bepalen waar jij je geluk uithaalt. Als een relatie met een man jou gelukkig maakt, jou voldoening geeft in het leven, jou laat zijn wie je bent, is het NOOIT aan een ander om daar over te oordelen. Uiteindelijk heeft ieder mens recht op zijn eigen geluk. Je leeft maar een keer, en het is aan jou om alles eruit te halen wat erin zit. Succes met al je verdere keuzes!